Marjolein: Trotse leraar

Even voorstellen

Ik ben Marjolein Silvania – Klunder en ben IB’er/ Leerkracht op een basisschool in Den Haag. In november vorig jaar startte ik ‘Dream & Create by Marjolein.’ Ik ben hiermee begonnen omdat ik vond dat het onderwijs in een positiever daglicht moest komen te staan. Via mijn blog geef ik een kijkje in mijn werkzaamheden en probeer ik de mooie, ontroerende en positieve verhalen uit het onderwijs te delen. Daarnaast maak ik bij mijn verhalen mijn eigen illustraties. Ben jij nieuwsgierig geworden? Neem dan eens een kijkje op mijn website en Instagram account.

www.dreamcreatebymarjolein.com

www.instagram.com/dreamcreatebymarjolein

Trotse leerkracht

Elke leerkracht heeft momenten dat je je beseft dat je heel erg trots bent op het vak wat je uitoefent en nog meer trots bent op hetgeen wat jouw leerlingen bereiken. Natuurlijk ben ik trots op al mijn leerlingen, maar er zijn altijd leerlingen met wie je door de jaren heen contact houdt en waar je, ook al ben je geen leerkracht meer van ze en ook al zitten ze allang niet meer op de basisschool, nog steeds heel erg trots op bent en gaat stralen van hun succesverhalen.

 

Zelf stond ik twee jaar lang voor groep 8. Het is vreselijk als je echt afscheid moet nemen van jouw leerlingen. Je gaat ze oprecht missen, maar hoopt ook dat ze dat wat jij ze hebt bijgebracht, meenemen in hun verdere ontwikkeling. En hoe cool is het, als dat dan ook echt zo is!

 

Via Instagram volgen mijn oud leerlingen mij en ik hun. Een van de leerlingen die ik volg was al vanaf groep vijf een kei in dansen. Op school hebben wij een Leer Kansen Profiel, waarin kinderen vakken volgen voor talentontwikkeling. Dans is daar een van. In de danslessen op school sprong hij er echt uit. Waarin hij in het leren op school een fotografisch geheugen had, zo had hij dat op gebied van dansen ook. Iets foutloos nadansen of zelf een choreografie bedenken en deze onthouden was zijn kracht. In de klas deed hij dit ook. Een keer de landen en hoofdsteden van topografie doorlezen en hij kende het uit zijn hoofd. Omdat deze jongen zo goed kon leren werd hij gevraagd voor de ‘weekenduniversiteit’ voor kinderen. In eerste instantie was hij blij dat hij hiervoor geselecteerd was, maar al snel zat het hem dwars. Ik weet nog goed wat hij zei in een gesprek waar zijn moeder bij was: ‘Juf ik weet niet of ik dit wel wil… Ik ben op dansles gegaan, omdat ik er op school achter kwam dat ik dans zo leuk vond. Maar als ik hier naartoe ga, kan ik niet meer naar mijn dansles.’ Ik keek hem aan en zei: ‘Je kan je ook afvragen of je dit nodig hebt. Je hebt een VWO advies, denk je dat dat nog beter wordt als je naar de weekenduniversiteit gaat? Of kies je voor wat je leuk vindt? Je bent een kind hè! Leren doe je op school al genoeg… Ik vind dat je ook tijd moet hebben voor leuke dingen, dus aan jou de keuze…’

 

Hij maakte de keuze om de weekenduniversiteit te laten, en zijn tijd te steken in datgene wat hij leuk vond: Dans! Nu danst hij nog steeds op hoog niveau en zit hij inmiddels in twee gymnasium. Ik ben super blij dat ik hem een advies heb kunnen geven in een voor hem, belangrijke keuze. En ik kan alleen maar trots zijn, als ik zie dat zijn leerontwikkeling nog steeds goed verloopt en hij daarnaast nog steeds zijn dromen volgt.

 

Een andere oud leerling stuurde een tijdje geleden via Instagram een berichtje dat zij klassenvertegenwoordiger was geworden van haar huidige brugklas. Onderdeel daarvan is dat ze zitting neemt in de leerlingenraad. Ze stuurde mij een berichtje vanuit haar hart, een bericht wat mij trots maakt.