Désirée: Ingestroomd vanaf de zijlijn

Even voorstellen

Mijn naam is Désirée Herber. Sinds oktober 2017 werk ik als zij-instromer in een nieuwkomersgroep op een school in Transvaal. Via Linkedin en Facebook deel ik wekelijks mijn ervaringen in de vorm van een blog. Ik wil daarmee graag een positief maar genuanceerd beeld geven van het werken in het onderwijs. Veel mensen die niet in het onderwijs werken hebben zo hun eigen beelden en overtuigingen. Ik wil daar mijn ervaring tegenover zetten. Daarnaast hoop ik natuurlijk dat ik met mijn blog mensen kan enthousiasmeren om eens na te denken over een carrière in het onderwijs. Zij-instromer: ook iets voor jou?

Ingestroomd vanaf de zijlijn

Mijn oma vertelde hoe ze als jonge vrouw, in de jaren dertig van de vorige eeuw, lesgaf op de zendingsschool voor de Chinese kinderen in Magelang, Oost-Java. Ze kon nog namen noemen van de kinderen die ze Nederlands had geleerd. Ook haar dochter, mijn moeder, koos voor het onderwijs. Toen ik een kind was, werkte ze niet meer en was ze thuis bij mij en mijn broertje, maar in de jaren daarvoor werkte ze op basisscholen in Ommen, Lochem, Rijswijk en Den Haag. De kinderen vonden haar ‘streng maar lief’. Op de laatste school waar ze werkte ontmoette ze mijn vader, die aan het einde van de gang zijn klas had. Alexander, een jongetje uit mijn moeders klas, was hun postiljon d’amour; hij bracht de lieve briefjes die ze elkaar schreven heen en weer.

Mijn vader was niet gelukkig als leraar. Hij had moeite met het overzicht, met klassenmanagement en orde houden. Het liep mis met hem in het onderwijs. Eeuwig zonde, want hij was de beste verhalenverteller en kennisbron op het gebied van aardrijkskunde, geschiedenis en biologie die je je maar kunt wensen.

Als basisschoolleerling werd ik tussen mijn achtste en elfde jaar erg gepest op school. School was voor mij geen veilige haven waar ik me kon ontwikkelen. Het was eerder een oorlogsgebied waaruit ik wilde vluchten.

Eenmaal volwassen was het dan ook logisch dat ik niet voor een baan in het onderwijs koos. Ik studeerde geschiedenis en communicatie en ging werken als communicatieadviseur. Het kon niet anders of ik kwam uiteindelijk terecht als communicatieadviseur bij een schoolbestuur en later bij een onderwijsadviesbureau. En het bloed kroop waar het niet gaan kon: ik ging communicatietrainingen geven aan schoolteams en werd van daaruit steeds meer onderwijsadviseur voor scholen. Eerst hielp ik met schoolbeleid, later ging ik steeds meer de klassen in en coachte ik de leerkrachten. Vanaf de zijlijn. Zonder dat ik zelf ooit voor de klas had gestaan. En dat ging steeds meer wringen. Ik wist inmiddels zoveel van onderwijs dat ik dacht dat ik het misschien toch zelf wel kon. En dat onderwijs misschien toch meer een kweekvijver dan een mijnenveld was.

Dus: ik stapte weg van de zijlijn, de volle schijnwerpers in. Ik sta voor de klas, sinds oktober 2017. Ik ben letterlijk zij-instromer. Met ups en downs. Ik vind orde houden en klassenmanagement, net als mijn vader, best moeilijk. De kinderen vinden mij niet streng maar wel lief. De leiding nemen in de klas gaat mij, door mijn eigen geschiedenis als gepest kind, niet altijd makkelijk af. Maar ik doe het wel. Steeds meer en steeds beter. Ik leer veel, in de opleiding, maar vooral in de praktijk. Door uit te proberen, te leren van collega’s en door de onbedoelde feedback van de kinderen. In het basisonderwijs merk je elke dag weer direct of je het goed doet, en dat vind ik heel  prettig.

Bijna honderd jaar nadat mijn oma dat deed, leer ik kinderen Nederlands. En ik ben ervan overtuigd dat ik net als zij, straks als oud dametje nog de namen van ‘mijn kinderen’ zal weten.